บทที่ 11 เปลี่ยนเรือนให้เขา
หลังแยกจากเจียงจื่อเฉิง เจียงหว่านอี๋ไม่ได้กลับเรือน
ของตนทันที นางเดินไปได้ไม่ไกลก็หยุดฝีเท้า
ก่อนหันกลับไปมองทางด้านหลัง
เซี่ยจิ่งเหิงไม่ได้ตามมา แน่นอนว่าเขาย่อมไม่ตามมาอยู่แล้ว นางไม่ได้เรียกเสียหน่อย เด็กหญิงเม้มริมฝีปาก
ก่อนภาพเรือนเก่าทรุดโทรมทางทิศตะวันตกจะผุดขึ้นมาในความคิด
ประตูไม้เก่า กำแพงแตกร้าว ลานว่างเปล่าที่ไม่มีสิ่งใด
แม้แต่บ่าวรับใช้สักคนก็ไม่มี เมื่อสองวันก่อน
นางมัวแต่สนใจเรื่องยาจึงไม่ได้คิดมาก
ทว่าวันนี้เมื่อเห็นเจียงจื่อเฉิง กล้ารังแกเซี่ยจิ่งเหิงต่อหน้าคนอื่น นางจึงเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เหตุใดเขาจึงถูกเลี้ยงดูเช่นนั้น?
ถึงอย่างไรเซี่ยจิ่งเหิงก็อาศัยอยู่ในจวนเจียง
หากคนนอกเข้ามาเห็นเข้า...เจียงหว่านอี๋พลันหันกลับ
“ไปเรือนท่านย่า”
ชิงเถากะพริบตา แต่ก็รีบตามไปโดยไม่ถาม
ฮูหยินผู้เฒ่าเพิ่งพักจากการรับอาหารเช้า
เมื่อได้ยินว่าหลานสาวย้อนกลับมาอีกครั้งก็ประหลาดใจอยู่บ้าง “ลืมสิ่งใดไว้หรือ”
“ไม่ได้ลืมเจ้าค่ะ”
เจียงหว่านอี๋เข้าไปนั่งข้างกายผู้เป็นย่าอย่างคุ้นเคย
ฮูหยินผู้เฒ่ามองนาง “เช่นนั้นกลับมาทำไม”
เด็กหญิงนิ่งคิดเล็กน้อย
“ท่านย่า เรือนของเซี่ยจิ่งเหิงดูไม่ได้เลยเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่ามองหลานสาวอย่างไม่เข้าใจ
แม้แต่ฉินหมัวมัวที่ตามมาด้วยยังเหลือบมองนาง
“เจ้าว่าอะไรนะ”
“ข้าบอกว่าเรือนของเขาดูไม่ได้”
เจียงหว่านอี๋พูดอย่างจริงจัง
“ ไม้ก็เก่า ประตูก็ผุ กำแพงก็ไม่น่ามอง ในลานไม่มีอะไรสักอย่าง บ่าวรับใช้ก็ไม่มี เวลาไปทีไรข้าเห็นแล้วหงุดหงิดเหลือเกิน”
ฮูหยินผู้เฒ่ามองหลานสาวอย่างพิจารณา
“เจ้าไปเรือนของเขาบ่อยตั้งแต่เมื่อใด”
“...”
เจียงหว่านอี๋เกือบสำลัก
“ไม่ได้บ่อยเจ้าค่ะ!” นางรีบปฏิเสธ
“ข้าเพียง...ไปดูว่าเขาหายจากโทษที่ข้าสั่งหรือยัง จะได้รังแกต่อได้”
ฉินหมัวมัวก้มหน้าลง ชิงเถาที่อยู่ด้านหลังยิ่งก้มต่ำกว่าเดิม ฮูหยินผู้เฒ่ากลับไม่ได้ซักไซ้ เพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบ
“แล้วเจ้าต้องการอย่างไร”
“ย้ายเรือนให้เขาเถิดเจ้าค่ะ”
“หว่านอี๋”
น้ำเสียงของผู้เป็นย่าไม่ได้ดุ เพียงแฝงความสงสัย
“เมื่อก่อนมิใช่เจ้าเองหรือที่ไม่ชอบหน้าเขา”
“ตอนนี้ก็ไม่ได้ชอบเจ้าค่ะ”
เด็กหญิงตอบทันที
“แต่ไม่ชอบก็ส่วนไม่ชอบ”
นางขยับตัวเข้าใกล้ พลางลดเสียงลงราวกับกำลังพูดเรื่องสำคัญ “ท่านย่าลองคิดดูนะเจ้าคะ หากวันหนึ่งมีแขกของท่านพ่อเดินหลงไปถึงเรือนนั้น แล้วเห็นว่าคนที่อาศัยอยู่ในจวนเจียงต้องอยู่ในเรือนผุ ๆ ไม่มีแม้แต่บ่าวคอยรับใช้ คนภายนอกจะพูดอย่างไร”
ฮูหยินผู้เฒ่าค่อย ๆ วางถ้วยชา
เจียงหว่านอี๋เห็นอีกฝ่ายฟังจึงรีบพูดต่อ
“ท่านพ่อมีแต่คนนับถือ หากต้องมีมลทินเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ย่อมไม่คุ้มเอาเสียเลย อีกอย่างก็ไม่ได้ต้องจัดเรือนดีอะไรให้เขาเสียหน่อย เพียงให้ดูสมกับเป็นเรือนในจวนเจียงก็พอแล้ว”
เหตุผลนี้นางคิดว่าดีมาก นางไม่ได้ช่วยเซี่ยจิ่งเหิง
นางกำลังรักษาชื่อเสียงให้บิดาต่างหาก!
ฮูหยินผู้เฒ่าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปถามหญิงรับใช้ข้างกาย
“เรือนว่างใกล้หอหนังสือยังไม่มีผู้ใดอยู่ใช่หรือไม่”
“เจ้าค่ะ เรือนชิงซงยังว่างอยู่”
“เช่นนั้นก็ให้เขาย้ายไปที่นั่น”
ดวงตาของเจียงหว่านอี๋เป็นประกาย
นางเคยผ่านเรือนชิงซงหลายครั้ง เรือนนั้นไม่ใหญ่
และไม่ได้ตกแต่งหรูหรา ทว่าตั้งอยู่ใกล้หอหนังสือ
รอบด้านมีต้นไม้ ลานสะอาด เงียบสงบ
ทั้งยังห่างจากเรือนของเหล่าอี๋เหนียงและบุตรหลานคนอื่นพอสมควร
เทียบกับเรือนเดิมของเซี่ยจิ่งเหิงแล้ว...
ต่างกันราวฟ้ากับเหว
“แล้วจัดบ่าวชายไปให้เขาสักคน” เจียงหว่านอี๋รีบเสริม “ไม่มีเลยสักคนดูน่าเกลียดเกินไปเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าหันมามองนางอีกครั้ง
“เจ้าสนใจเรื่องของเขามากขึ้นจริง ๆ”
หัวใจของเด็กหญิงกระตุกแรง
“ข้าไม่ได้สนใจ!”
“ย่ายังไม่ได้ว่าอะไร”
“...”
เจียงหว่านอี๋เงียบไปทันที
ฮูหยินผู้เฒ่าส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ก่อนสั่งให้คนไปจัดการตามที่หลานสาวร้องขอ
เมื่อเดินออกจากเรือน เจียงหว่านอี๋รู้สึกเบาสบายขึ้นมาก
เรือนใหม่ก็มีแล้ว บ่าวก็มีแล้ว ต่อไป
คงไม่มีผู้ใดเอาเรื่องเรือนผุ ๆ ไม่มีคนดูแลมานับรวมเป็นบัญชีแค้นของนางได้อีก
ชิงเถาเดินตามอยู่พักหนึ่ง ก่อนอดถามไม่ได้
“คุณหนูเจ้าคะ”
“ว่าอะไร”
“หากคุณชายเซี่ยถามว่าเหตุใดจึงต้องย้ายเรือน
จะให้บอกว่าอย่างไรเจ้าคะ”
เจียงหว่านอี๋หยุดเดิน นางลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท
จะให้เซี่ยจิ่งเหิงรู้ว่านางเป็นคนไปขอฮูหยินผู้เฒ่าหรือ?
ไม่ได้เด็ดขาด!
เด็กหญิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเชิดหน้าขึ้นสูงตามนิสัย
“ก็บอกความจริง”
ชิงเถารอฟัง
“บอกว่าเรือนเดิมของเขาน่าเกลียดเกินไป”
“...เจ้าค่ะ”
“แล้วบอกด้วยว่าเวลาข้าไปหาเรื่องเขา เห็นแล้วไม่รื่นหูรื่นตา”
ชิงเถาเงียบไปอีกครู่
“ต้องบอกทั้งหมดเลยหรือเจ้าคะ”
เจียงหว่านอี๋พยักหน้าอย่างมั่นใจ “ทั้งหมด”
เช่นนี้เซี่ยจิ่งเหิงย่อมไม่มีทางเข้าใจผิดว่านางทำเพราะเป็นห่วงเขา นางเพียงต้องการสถานที่รังแกคนที่ดูสบายตาขึ้นเท่านั้น
สมเหตุสมผลจะตายไป
และเจียงหว่านอี๋ก็เชื่ออย่างสนิทใจว่า...
เซี่ยจิ่งเหิงเองก็คงคิดเช่นนั้นเหมือนกัน
